بچه دهاتي تنها

آمده است که خداوند برای تنهایی آدم، حوا را آفرید و از زندگی پر تلاطم آنان تنهایی به دنیا آمد


	بخت بگذار بختی بیابم تا دریابم مرز ایمان ِعشق را با کفر ! فرصتی به من بده تا متقاعد شوم ستاره ای را دیده ام و سخن گفته ام با قدیسین . **** زن ! زنی که رانهاش نخلی بیابانی ست که فرومی بارد خرماهایی زرین ! سینه هات به هفت زبان سخن می گویند و من ناگزیر بودم از گوش سپاری بر تمامی شان . اقبالی به من بده تا بگریزم از این طوفان ، این عشق ِروبنده ، این هوای زمستانی ؛ و واداشته شدن به کفرگویی و خلیدن به بشرهء اشیاء ! اقبالی به من بده تا کسی باشم که قدم می زند بر آب ! \|+\| نوشته شده توسط قاسم در دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 \|